Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Τροϊκομματικά «σοβιέτ» βλακείας!

«Το χαμηλό εργατικό κόστος είναι
καλό θεμέλιο για την ανάπτυξη»!
(Σίμος Κεδίκογλου)

Δείτε τώρα πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος των «σωτήρων» αυτού του τόπου:
Προχτές ο Βρούτσης, ο νυν υπουργός Εργασίας με το αστραποβόλο βλέμμα, αυτός που θα «επαναδιαπραγματευόταν» προς όφελος του λαού τα θέματα των εργασιακών σχέσεων με την τρόικα,
αυτός που τελικώς επί των ημερών του οι εργαζόμενοι απειλούνται να δουλεύουν (όταν δουλεύουν) για 13 ώρες την ημέρα και για 6 μέρες τη βδομάδα, να πληρώνονται (όταν πληρώνονται) για μια μέρα τη βδομάδα και να απολύονται αυθημερόν χωρίς αποζημίωση,
είναι αυτός που, για να υπεραμυνθεί των διατάξεων του δεύτερου Μνημονίου (το οποίο η ΝΔ, το κόμμα του, το ψήφισε και εφαρμόζει η τροϊκομματική κυβέρνηση) δήλωσε ότι μέχρι τώρα και πριν από την «ευλογία» του δεύτερου Μνημονίου, αυτό που επικρατούσε στην Ελλάδα στις εργασιακές σχέσεις ήταν μοντέλο... «σοβιέτ»!

*
Περιττό να πούμε ότι την επίμαχη λεξούλα αυτής της ανυπέρβλητης, σε γνώσεις και σε ιδεολογική συγκρότηση, υπουργάρας, την πήραν αμέσως μετά τα καρακόλια της «δημοσιογραφίας» και την έκαναν ρουλεμάν στα μαγαζιά της προπαγάνδας,
με προφανή στόχο μην και υπάρξει Ελληνας εργαζόμενος που δεν ακούσει ότι τα δεινά που τραβάει οφείλονται στο γεγονός ότι μέχρι πρότινος η Ελλάδα τελούσε υπό... «σοβιετικό καθεστώς»!
*
Αρα και επομένως, αυτά που ξέρατε ξεχάστε τα.
Επί Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη (και Βρούτση, βεβαίως)
  • το 24% της ανεργίας με το 53% να αφορά τους νέους,
  • η εκ περιτροπής λεγόμενη εργασία,
  • το δόγμα της «απασχολησιμότητας»,
  • το δουλεμπόριο των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων,
  • τα 400 ευρώ βασικό,
δεν είναι «προϊόντα» της κεφαλαιοκρατικής ασυδοσίας, δεν είναι παράγωγα της εργοδοτικής αγριότητας, δεν είναι το αποτέλεσμα του κεντροαριστεροδέξιου νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι το κτηνώδες μοντέλο της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».
Είναι πολιτική... «σοβιετική»!
*
Ως εκ τούτου, μέχρι να φτάσουμε στον Βρούτση που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους, όλοι οι υπουργοί Εργασίας που πέρασαν από αυτόν τον τόπο,
από τον Κατσιμήτρο (του «υπουργό» του Τσολάκογλου) μέχρι τον Λάσκαρη (που «κατάργησε» την πάλη των τάξεων),
από τον Γιαννίτση (της ασφαλιστικής λαίλαπας), μέχρι τον Λοβέρδο (του «δεν υπάρχει σάλιο») κι από τον Ρέππα (των «πέντε ανοικτών δακτύλων»), τον Παναγιωτόπουλο (τον και... «κόκκινο Πάνο»), μέχρι τον Τσοχατζόπουλο (ναι, ναι, υπήρξε κι αυτός υπουργός Εργασίας),
δεν ήταν υπουργοί Εργασίας του καθεστώτος της πλουτοκρατίας,
δεν ήταν υπουργοί Εργασίας των κυβερνήσεων που υπηρετούσαν το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης,
δεν ήταν υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του Καραμανλή, του Παπανδρέου, του Μητσοτάκη και του Παπαδήμου,
ήταν... «σοβιετικοί επίτροποι»!
*
Τόσο γελοία,
ένα απέραντο «σοβιέτ»... βλακείας
(καθώς η βλακεία είναι το μοναδικό είδος που έχουν και που επιδιώκουν να προσφέρουν προς «κοινωνικοποίηση»),
είναι η προπαγάνδα τους.
Τόσο αστείο και τόσο προσβλητικό να ασχολούνται μαζί της οι διαθέτοντες δυο δράμια μυαλό,
που αν δεν αφορούσε την ίδια τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων κι αν δεν την επιδοτούσαν όλες οι πυροβολαρχίες του μιντιακού ψεύδους, δεν θα της άξιζε ούτε να τη φτύσεις.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Εγκλημα!
Ο Λυκουρέντζος είναι αυτός που αποκάλεσε τους συνταξιούχους «τραμπούκους»...
*
Ο Λυκουρέντζος είναι αυτός που σε προχτεσινό συνέδριο υπό την αιγίδα του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου έσπευσε (ως άλλος Σημίτης επί εποχής «ευχαριστούμε τους Αμερικάνους») να ευχαριστήσει (!) την τρόικα:
«Οφείλω να εκφράσωθερμές ευχαριστίεςστην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στους ηγέτες και τους πολίτες των κρατών-μελών για την έμπρακτη συμπαράστασή τους τόσο με τη γενναία χρηματοδότηση της Ελλάδος όσο και για τη στήριξή τους μέσω της "Task Force" στο επίπεδο της μεταφοράς τεχνογνωσίας και ανάπτυξης συνεργασίας σε κρίσιμους τομείς του υπουργείου Υγείας», ήταν τα λόγια του.
*
Ο Λυκουρέντζος, λοιπόν, είναι ο υπουργός Υγείας μιας κυβέρνησης επί των ημερών της οποίας
οι καρκινοπαθείς δεν έχουν φάρμακα,
τα νοσοκομεία δεν έχουν γάζες,
οι ανάπηροι και οι παραπληγικοί αντί πρόνοιας εισπράττουν πολιτική «ευθανασίας»
και μόλις χτες, μετά από 70 χρόνια προσφοράς στον αγώνα για την κατάρτιση των παιδιών με νοητική στέρηση,
το Σικιαρίδειο Ιδρυμα,
μετά από την παύση της κρατικής επιχορήγησης και την ανίατη κώφωση των «Λυκουρέντζων» απέναντι στις εκκλήσεις για τη σωτηρία του, λίγα 24ωρα μετά τις ευχαριστίες του Λυκουρέντζου στην τρόικα, έβαλε λουκέτο!
«... για κάποιες βραχονησίδες»!
«Θα μου φαινόταν περίεργο να πετάξει μια σοβαρή χώρα μια ολόκληρη πολιτική στον κάλαθο των αχρήστων, δηλαδή να την υποβαθμίσει, για κάποιες βραχονησίδες»!
Αυτά τα έλεγε μετά τα Ιμια ο Γ. Παπανδρέου (23/10/2000, εφημερίδα «ΝΕΑ»), για να δικαιολογήσει, ως υπουργός Εξωτερικών τότε, την πολιτική του στα Ελληνοτουρκικά.
*
Θυμηθήκαμε αυτή τη δήλωση με αφορμή το ρεπορτάζ του «Bloomberg» που επικαλείται δηλώσεις του επικεφαλής του λεγόμενου «Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου» (ΤΑΙΠΕΔ), σύμφωνα με το οποίο προωθείται η ...ενοικίαση 40 νησιών και βραχονησίδων (!), προς τουριστική, λέει, αξιοποίηση και «σωτηρία», λέει, της πατρίδος...
*
Επομένως ίσως είναι η ώρα του Σαμαρά για να επαναλάβει εκείνη τη δήλωση του προκατόχου του.
Αυτή τη φορά δεν θα αφορά σε θέματα εξωτερικής, αλλά σε θέματα οικονομικής πολιτικής, όπου πλέον
η «σοβαρή πολιτική»
της «σοβαρής χώρας»
με τους «σοβαρούς κυβερνήτες»
δεν είναι άλλη από την πολιτική του Μνημονίου.
Μια πολιτική - του Μνημονίου - που (ε; κ. Σαμαρά...) σιγά μην την πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων για ...«κάποιες βραχονησίδες»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό το νερό της θολό και το στρώμα σκληρό (...)
Το ψωμί της ξενιτιάς είναι ξερό και με δάκρυ πικρό το 'χω βρέξει κι εγώ (...)».
*
Λόγια κατανοητά. Σε όλους.
Πλην ναζιστών, ρατσιστών και ομοειδών φασιστών και τραμπούκων.